Zobowiązania

Kodeks cywilny mówi tak: „miejsce, które w umowie zobowiązania zostało określone jako miejsce spełnienia świadczenia, jest miejscem wykonania zobowiązania”. I praktycznie na tym powinniśmy sprawę zakończyć. Ale oczywiście od każdej reguły są wyjątki. To że z treści umowy wynika miejsce, upoważnia wierzyciela do odmowy przyjęcia świadczenia, jeżeli dłużnik będzie świadczył w innym miejscu. Ponieważ ustawodawca stoi na stanowisku, że po to wierzyciel określił w czynności prawnej miejsce, bo ono ma dla niego jakieś znaczenie. Jeżeli dłużnik będzie świadczył w innym miejscu, to nie wykona on swojego zobowiązania, wierzyciel oczywiście będzie mógł wyciągać z tego tytułu konsekwencje. Ale nieraz czynność prawna nie określa miejsca wykonania zobowiązania. Wtedy wchodzą w zastosowanie przepisy k-c. art. 454, który mówi, że „jeżeli z treści umowy nic nie wynika to wtedy o miejscu wykonania zobowiązania będzie decydowała albo natura danego świadczenia, a jeżeli nie natura to będzie to uzależnione od faktu czy mamy do czynienia ze skutkiem odbiorczym czy oddawczym”. Jeżeli chodzi np. że miejsce zobowiązania określa natura świadczenia.

This entry was posted on Sunday, July 27th, 2008 at 3:18 pm and is filed under zobowiązania. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.