Zobowiązania

Kodeks cywilny mówi tak: „miejsce, które w umowie zobowiązania zostało określone jako miejsce spełnienia świadczenia, jest miejscem wykonania zobowiązania”. I praktycznie na tym powinniśmy sprawę zakończyć. Ale oczywiście od każdej reguły są wyjątki. To że z treści umowy wynika miejsce, upoważnia wierzyciela do odmowy przyjęcia świadczenia, jeżeli dłużnik będzie świadczył w innym miejscu. Ponieważ ustawodawca stoi na stanowisku, że po to wierzyciel określił w czynności prawnej miejsce, bo ono ma dla niego jakieś znaczenie. Jeżeli dłużnik będzie świadczył w innym miejscu, to nie wykona on swojego zobowiązania, wierzyciel oczywiście będzie mógł wyciągać z tego tytułu konsekwencje. Ale nieraz czynność prawna nie określa miejsca wykonania zobowiązania. Wtedy wchodzą w zastosowanie przepisy k-c. art. 454, który mówi, że „jeżeli z treści umowy nic nie wynika to wtedy o miejscu wykonania zobowiązania będzie decydowała albo natura danego świadczenia, a jeżeli nie natura to będzie to uzależnione od faktu czy mamy do czynienia ze skutkiem odbiorczym czy oddawczym”. Jeżeli chodzi np. że miejsce zobowiązania określa natura świadczenia.